The Abyss

                           UMMANDA BİR MAHİR              Ne sen düşkün bir forsa  Ne de altındaki kayık    Heybetli bir kadırga          Özgürsün üzerinde                                                             Olsada saldan hallice             Köleler gibi çekmezsin               Küreğini destansı fetihlere                 Başka sızlar nasırların avucundan              Acıdan değil lakin heyecandan          En iyi sen anlarsın köpüren dalgalardan      Çünkü yaradılışınız aynı hamurdan   Sirenler...

                      İTTİHAD VE İHTİRAS Zevk ile figan ederken,yayılır teninden Rayihası, şehevi nefsinin, cezbeden Çaresizce sinene sokulur derinden- Çehrem, alacaya bürünmüş hararetten. Yaralarımı süpürürken dudakların Yenilerini açar bedenimde tırnakların Hangimiz sen hangimiz ben anlaşılmaz Bir olmuş benliğimiz artık ayrılmaz Elim dolanırken hıfzettiğim endamında, Gözlerimi yumdum değmesin diye nazarım. En güzel nağmeleri duydum, kalp atışında, Bitap düştüm, üzerine serilir yatarım.                          MAHİR MİRZABEY 

                                                                                      ŞEB-İ ÂLEM Bu diyarda denizlerin suyu kapkara. Kapkara dağın eteğinde gezen rüzgar, Tenini yaladıkça, açılır üstündeki yara. Derime buz gibi sızan kan kapkara! Kapkara bulutlar, mahfuzdur çorak toprağa. Ağaçlar yerin altına büyür, çaresizce. Kapkara güneş gökyüzüne yükselince. Ne gün aymış olur ne biter ıssız gece. Fersiz yıldızlar taşır, takatsiz uzay. Şairleri bile inançsızdır aşka. Şeytanlar zincirsizdir burada on iki ay Gezinmez sokakta, ecinniden başka. Hiçbir satıh yok burada parlayan. Mehtabı hoşça ağırlayıp yansıtan. Herkes köle burada, herkes maraba. En umut dolu rüya bile kapkara!                            ...

                              KARA CÜCENİN GÖZ YAŞLARI Uzay boşluğunda buluş benimle Ciğerlerime dolan oksijen bile, Fazlalık senin yanında Güzelliğinin etrafında Galaksiler dönsün, Ben döneyim Işığında Yıldızlar sönsün. Eğer kollarına almayacaksan beni Göğüsüne sıkı sıkı bastırmayacaksan Vampir gibi emmeyeceksen Yalnızlığımı benliğimden, En azından öldür beni Şefkat bulamadığım ellerinle Azat et sensizlikten beni.                                  MAHİR MİRZABEY 

                                                                                                   ZİKİR DELİSİ Cumartesi akşamı gene haber almış İnmek bilmediği tepelerden Vecdi gümrüğe takılmış , alıcı ödemeli, göklerden. Öyle münferit bir zatmış Kör olurmuş her gören Mevlana falan kıskanırmış Tanrının favorisi harbiden Yalnız bir kusuru varmış Murakabe ve melamete Mansur kadar asılmamış O yüzden kelleyi Sofulara kaptırmamış Ah, sihir sesli Zikir delisi! Işıldar derisi Hiç bitmez çorbası Gölcük ayıramaz asası Zikir delisi!  Zahirin düşmanı, Uydurur kendi gaybını                                                   ...

                                  BUNALMIŞ KİMLİKLER Sokak lambalarıyla süslemişiz Yalnızlık partimizi Şehrin ışıklarından körleşmişiz Bulamıyoruz birbimizi Elimiz bulanık kanla Kavuşmaz birbirine avuçlar Gönlümüz dolu yarayla Kavuşmaz birbirine aşıklar Hep nefrete layık öteki Sevgi bir lütuf sanki O kadar çok bağırdık ki Duyamıyoruz birbirimizi                                                              MAHİR MİRZABEY 

                                                                AFRODİTSEL ARKETİP         Ruhumu emzirecek bir tanrıçaya ihtiyacım var.         Her seferinde ilk sefermişcesine,         Süt verecek kozmik memelerinden.         Her yudumda biraz daha pekişecek         Benliğim bütünüme         Minnettar bir şekilde dudaklarım         Ayrılacak ilham evinden         Dökülen her damla, yerden bir ben daha         bir meczup daha bitirecek         Ve biz sonunda bulmuş olacağız         Uğruna ölmeden önce yaşayacağımızı.  MAHİR MİRZABEY